Marklowice · 1916 Gmina Marklowice należy do powiatu wodzisławskiego, w województwie śląskim. Położona jest w centralno-zachodniej części Górnośląskiego Zagłębia Węglowego, pośród aglomeracji Rybnika, Żor, Jastrzębia i Wodzisławia Śląskiego.
W II połowie XIII wieku na Górnym Śląsku rozpoczęła się akcja lokacyjna nowych miejscowości, mająca zagospodarować tereny dotychczas mniej zaludnione, pokryte niedostępnymi lasami. Marklowice są jedną z miejscowości dawnego księstwa raciborskiego, powstałą w wyniku planowej akcji osadniczej z końca XIII wieku. Władcą tych ziem był wówczas książę Przemysław (1289–1306), rezydujący na zamku w Raciborzu.
Najstarszy zapis nazwy miejscowości - Merclini villa, czyli „miejscowość Merkla” - znajduje się w Księdze Fundacyjnej Biskupów Wrocławskich (Liber fundationis episcopatus vratislaviensis), datowany na około 1300 rok. Świadczy on o powstaniu wioski na 34 łanach. Kolejne dwa zapisy pochodzą z lipca 1305 roku, gdy mieszkaniec nowej osady Wacław z Maklowic dał w dzierżawę swój młyn w Uchylsku, oraz z lipca 1324, kiedy książę raciborski Leszko odnowił sołtysowi Fuczce przywileje wolnego sołectwa w Marklowicach.
Drewniany kościół świętego Walentego
Do czasu erygowania własnej parafii w 1888 roku miejscowość należała do parafii w Wodzisławiu Śląskim. Pierwszym proboszczem został ks. Franciszek Powolik. Na marklowickim wzgórzu stał wówczas drewniany kościółek pod wezwaniem świętego Walentego - należał do grupy najstarszych kościołów drewnianych na Górnym Śląsku, a swymi początkami sięgał XVI wieku.
O gotyckim, XVI-wiecznym rodowodzie świątyni świadczyło prostokątne zamknięcie prezbiterium oraz słupowa, kryta namiotowym dachem wieża o ukośnych ścianach. Według relacji kroniki Franciszka Henkego z 1864 roku dookoła kościoła rosły stare, wiekowe dęby i lipy, wycięte około 1843 roku. Na przełomie XVII i XVIII wieku, po wojnie trzydziestoletniej, kościół zabrali ewangelicy; do katolików wrócił dopiero w XIX wieku. Świątynia spłonęła 12 grudnia 1910 roku.
Obecny kościół
Na miejscu spalonego kościółka wybudowano w latach 1914–1916 obecny kościół pod wezwaniem świętego Stanisława, Biskupa i Męczennika. Architektem, konstruktorem i projektantem wnętrza był Johann Affa z Raciborza. 17 września 1918 roku kościół został konsekrowany przez biskupa Stefana z Wrocławia; proboszczem był wówczas ks. Józef Schubert. W głównym ołtarzu znajdował się obraz patrona kościoła - świętego Stanisława.
W rezultacie powojennych, generalnych remontów oraz zgodnie z nakazami nowej mody, w latach 60. usunięto z kościoła część neogotyckiego wyposażenia z transeptu, ołtarzy bocznych i filara oraz dokonano wielokrotnych przemalowań.
Zabudowania parafialne
Przełom lat 80. i 90. XX wieku przyniósł zmiany w zabudowaniach parafialnych. W miejscu starej stodoły wybudowano dom katechetyczny. W 1987 roku rozebrano stare chlewy parafialne - wybudowane w ich miejscu probostwo zostało poświęcone i oddane do użytku wraz z kancelarią parafialną 30 grudnia 1989 roku. W roku 1990 rozpoczęto przebudowę starego probostwa; w jego miejscu powstała Sala Parafialna, którą prowadziło Koło Gospodyń.
W ostatnich latach staraniem ks. proboszcza Janusza Jojki przebudowano Salę Parafialną, rozbudowano cmentarz, pomalowano dach kościoła, odnowiono wnętrze świątyni - ołtarz główny, ołtarze boczne i ambonę - odrestaurowano portal główny, naprawiono dach i zamontowano nowe dzwony. Upiększono także teren wokół kościoła, gdzie ustawiono zabytkowy dzwon ściągnięty z wieży oraz figurę świętego Stanisława.
Opracowano na podstawie Kroniki parafialnej i wiadomości z oficjalnej strony Gminy Marklowice.